Rosalía de Castro de Murguía

 Nada en Santiao de Compostela o 24 de febreiro de 1837 e finada en padrón o 15 de xullo de 1885.
Rosalía é unha das máis grandes escritoras da lingua galega, mais tamén publicou algunhas das suas obras en castelán, Rosalía escribiu tanto en prosa coma en verso o seu primeiro e grande libro foi cantares gallegos e aquí vos deixo un poema publicado neste libro a ver que vos parece.

	-Meniña, ti a máis hermosa
	que a luz do sol alumbrara;
	ti a estrela da mañanciña
	que en puras tintas se baña;
	ti a frol das froridas cumbres,
	ti a ninfa das frescas auguas,
	ti como folla do lirio
	branca, pura e contristada.
	¿Quen eres, fada sin nome
	de tan dormentes miradas,
	de tan dorida sonrisa,
	de feituriña tan cándida?
	¿Quisais de muller naceches
	sendo tan limpa e tan casta?
	¿Quisais das brisas da tarde,
	quisais das brétemas vagas...
	das burbulliñas dun río,
	quisais dunha nube branca?
	¿Ou as espumas do mare
	a un raio de sol xuntadas
	pousáronte ó ser da aurora
	nunha cunchiña de nacra?
	Mais de onde queira que seas,
	tristísima pasionaria,
	por ti sinto un amor puro
	que pouco a pouco me mata.
	Por ti, de noite e de día,
	cal vaga sombra encantada,
	preto do ten vivir ximo,
	ximo cos ventos que pasan
	facendo vibrar sonoras
	sentidas cordas dun arpa,
	que con ecos tembradores
	dos meus amores che falan.
	Mais dime: ¿por que estás muda?,
	di por que estás solitaria,
	di por que vives nos montes
	cos paxariños que cantan,
	mentras ti choras e choras
	ó pé dun olmo sentada,
	toda de loito cuberta,
	toda cuberta de lágrimas.
	-Déixame vivir nos montes,
	déixame estar solitaria,
	déixame cos paxariños
	que en derredor de min cantan.
	Déixame vestir de loito,
	cuberta por tristes bágoas,
	i eco de homes non escoite
	nin son de armoniosas arpas,
	que eses sons de amor á vida
	rompen as miñas entrañas.
	¡Si deles, galán, por sorte
	doce consolo arrancaras
	para un dor que non ten cura,
	para un mal que non se acaba!
	¡Si ó seu vibrar sonoroso
	as tombas se levantaran
	i o polvo que nelas mora
	volto a vivir se axitara!...
	Mais, cala, galán...; non toques
	as soaves cordas dun arpa
	que nin dá vida ós que morren,
	ni as tristes tombas levanta.
	Cala, galán, cos cantares
	que con pasión de amor cantas,
	que os meus amores morreron
	i aló antre tombas me agardan.
	Para min morreu a dicha,
	morreu tamén a esperanza,
	cubreuse o seu de tristura
	i a terra de ásperas Prantas.
	Déixame vivir nos montes,
	déixame estar solitaria,
	déixame vestir de loito,
	cuberta de amargas lágrimas.
	Que a rula que viudou,
	xurou de non ser casada,
	nin pousar en ramo verde
	nin beber da iaugua crara. Tal é a aceptación e o interese que as obras desta escritora espertan no mundo, que nas derradeiras décadas os seus poemas foron traducidos a linguas como o francés o alemán o ruso e o xaponés.