Himno Galego!

Os Pinos

¿Qué din os rumorosos
na costa verdecente
ao raio transparente
do prácido luar?
¿Qué din as altas copas
de escuro arume arpado
co seu ben compasado
monótono fungar?

Do teu verdor cinguido
e de benignos astros
confín dos verdes castros
e valeroso chan,
non des a esquecemento
da inxuria o rudo encono;
desperta do teu sono
fogar de Breogán.

Os bos e xenerosos
a nosa voz entenden
e con arroubo atenden
o noso ronco son,
mais sóo os iñorantes
e féridos e duros,
imbéciles e escuros
non nos entenden, non.

Os tempos son chegados
dos bardos das edades
que as vosas vaguedades
cumprido fin terán;
pois, donde quer, xigante
a nosa voz pregoa
a redenzón da boa
nazón de Breogán.

Soavos este poema va que sí?

O Himno Galego é un poema escrito por Eduardo Pondal o Himno e o símbolo acústico máis solemne e transcendental de Galiza como comunidade política. Reflexa o ambiente social e cultural de Galiza coma un dos seus máis importantes testimonios . Tivo que vivír moitas cousas, dende a prohibicion absoluta en tempos de restricción espiritual e expresiva hasta a permisividade total sen obstáculos nin censura pasando por situacións intermedias, moitas veces ambiguas nas que se toleraba a sua practica pero considerado como unha cantiga máis do rico folklore galego.

A bandeira e o escudo estan involucraados co expírito creativo da Galiza inmigrante e como non este himno e feito na Habana. A bandeira ou o escudo son os únicos símbolos que non se viron criticados polo que despertan a adhesión de todos nacionalistas e rexionalistas e de persoas que non se distiguen por un excesivo celo centralista