Esperto co medo no corpo de que a luz non se prema.
Esperto con olor a vágoas doces, con dor no corazón.
Afundo en tristeza, na rixidez da soidade e os soños pesan coma anos.
Vivo entre as páxinas, en cada mente curiosa que me observa
e descubro unha extraña que pasea da man da loucura.
Da loucura que me leva a vivir asi
porque de primeiro prato agardame a sentencia da resignación
de vivir a vida que narra o meu papel pero coa alma en branco.
Tania Mourelle
