Sentíase fráxil coma o cristal, escacharía en mil anacos de non ser polo tempo que avanza impasíble.

    E qué máis da?

   Quén o notará o día seguinte? 

Ela soa, consigo mesma, avanzando coma a pluma que rabuña o papel en branco. 

Ela mesma, cos seus pensamentos desbocados coma a gargallada que sae sen control. 

    Ela, nin ti nin eu nin él, ela. 

Calando os recordos co ruido do camiñar de 14cm de tacón. Impasible.

Agachándose nun silencio que xa non precisa de boas razóns. Impulsiva.

Sabendo que se volve máis transparente canto máis berra por dentro... 

Sabendo que venera o que nunca tivo, o que poida que nunca atope...

   Non entendendo nada. 

                                                                                         Tania Mourelle