martes, 8 de enero de 2013

Safo

Boas, despois das vacacións de nadal nas que espero, todos o pasárades moi ben toca poñerse as pilas e nada mellor que con un poema da poetisa a que fai honor dito Blog aquí pois, deixo un poema de Safo que recordamos é a inventora da oda sáfica (tres endecasílabos e un adónico final de cinco sílabas) agardo que vos guste!


Igual parece a los eternos Dioses
quien logra verse frente a ti sentado.
¡Feliz si goza tu palabra suave,
Suave tu risa!


A mí en el pecho el corazón se oprime
Sólo en mirarte; ni la voz acierta
De mi garganta a prorrumpir, y rota
Calla la lengua.


Fuego sutil dentro de mi cuerpo todo
Presto discurre; los inciertos ojos
Vagan sin rumbo; los oídos hacen
Ronco zumbido.


Cúbrome toda de sudor helado;
Pálida quedo cual marchita yerba;
Y ya sin fuerzas, sin aliento, inerte,
Muerta parezco.

No hay comentarios:

Publicar un comentario