Porque ali donde fun estaba o teu nome
debuxado nos sorisos dos máis cativos.

Foches un sopro de aire frío
cando me abafaban os pensamentos dos demais.

Mais quizáis debin mirar cos dous ollos
e non só co dereito.

Agora que só hai vacio no lugar
que ocupaban as tuas curvas.

Agradezo a lección que me ensinaches
inda sabendo que me abandoara ela tamén
cando volvas aparecer novamente.

                                              Tania Mourelle