Nacer, vivir, morrer...
todo gran camiño
e demasiado curto.

A fama eo todo,
se ninguén o viu
simplemente non pasou.

E se pasou
ata o tempo o empurra o olvido
a non ser que
o acordo se asine con sangue.

Cada cor...
Cada olor...
Cada imaxe...

Todo é máis complicado
do que semella.

O amor fai que,
nacer vivir e morrer
sexa máis difícil.

Pero parece que só cando
algo é difícil cobra sentido.

Intentar comprender
o sentido da vida é de tolos cando,
non sabemos quen somos.

É difícil ser alguén cando
todos queren que sexas un máis.

Só quero verdade inda sabendo
que non estou lista para escoitala.

Pero ansío un motivo polo que
seguir de pé valla a pena.

Non me importa loitar nestes días.
Non hai causas perdidas,
hai xente que abandoa .

Intento comprender
o que me rodea
día a día.

E soamente atopo
vergoña e impotencia,
vergoña de berrar a palabra xustiza
e impotencia de non saber o que é a liberdade.

Pésanme máis as vágoas nos ollos
ca as cadeas nas mans.

É cobarde o que foxe
cada vez que pecha os ollos
ou é intelixente?

Sinto que os anos lonxe de
resolverme as dúbidas
me encheran de máis.

Pero que así sexa mentres
non se apague a miña voz
nova e forte
nun mundo de silencio!

                                Tania Mourelle